bookmark comment heart linkedin marketing Asset 1 quotation-mark reply sample school telegram twitter

سینمایی که افسوس شد

نویسنده فیلیمو
تاریخ انتشار شنبه ۶ بهمن ۱۳۹۷

ساحره

داوود میرباقری فیلمسازی توانا بود و در دوره‌­ای از فیلمسازی­‌اش نیز فیلم‌های خوبی ساخت. فیلمسازی که اخیرا مانند بسیاری دیگر از فیلمسازان، و به ورطه­‌ی ساخت سریال‌های سفارشی و تلویزیونی افتاده است.

ساحره، فیلمی پر حس و اتمسفردار است. فیلمی که حس و فضا را به خوبی می‌­پرورانَد، در تماشاگر رسوخ می­‌کند، و درون او ماندگار می­‌شود. داستان فیلم در مورد یک دختر دانشجوی شهرستانی است که بازیگر تئاتر است. و آرمان و آرزویش موفقیت در رشته‌­اش است. شبی یکی از دوستانِ کارگردان تئاتری که رعنا در آن ایفای نقش می‌­کند، به تماشای اجرا می‌­آید و در همان دیدار، دلباخته‌­ی رعنا می‌­شود. بهرام که از خانواده‌­ای اصیل و اشرافی است، بالاخره با رعنا ازدواج می‌­کند. اما اصیل بودن، مقررات و سنت‌های این گونه خانواده‌­ها رفته‌­رفته دست و پای رعنا را می‌­بندد. اما رعنا همچنان می­کوشد با تمام این مشکلات کنار بیاید و خانواده‌ی تازه‌­اش را در اولویت قرار دهد. اما ماجرایی پیش می‌­آید که دیگر از توان رعنا خارج است. و او نمی‌­تواند با آن کنار بیاید. رعنا از رفتارهای مشکوک بهرام، حس می­‌کند که کسی در آن خانه­‌ی بزرگ و اشرافی زندگی می­‌کند، که از چشم او پنهان مانده است. و بهرام حضور او را مخفی می­‌کند.

ساحره

موزیک فیلم عالی است. و تمام دقایق فیلم را تبدیل به لحظاتی حسی نموده است. البته فیلمبرداریِ خلاقانه نیز در به وجود آمدن این فضای پر حس و این اتمسفرِ گیرا، نقش زیادی بازی می­‌کند. تصاویر خاصی که کیفیتی رویاگون به فیلم داده­‌اند و کیفیتی دست­‌نیافتنی به فضای دیداری فیلم بخشیده­‌اند. استفاده از رنگ در این فیلم نیز عامل مهم دیگری است که نقش زیادی در به وجود آمدن این اتمسف داشته است. اما مسئله­‌ی مهمی که نقشش در ایجاد این اتمسفر، بیش از آنچه که به نظر می‌­رسد قابل بررسی است، تمهید دوبله است. دوبله­‌ی بی­نظیرِ این فیلم، گویی کیفیت دیگری به بازیگر بخشیده است، و روح دیگری از او به نمایش می­‌گذارد.

ساحره

اما مشکلات فیلم بیش از هر چیز به فیلمنامه بازمی­‌گردد. و بسیاری از کنشها، گرچه در کارگردانی به خوبی جمع و جور شده­‌اند، اما چندان مستحکم نیستند. برای نمونه جایی که بهرام تبر برمی‌­دارد و به طبقه­‌ی بالا می‌­رود، به نظر می‌­رسد که هنوز به کلایمکس یا اوج دراماتیکِ بازیگری‌­اش نرسیده است. همچنین ازدواج بهرام و رعنا نیز کمی سردستی و زودگذر برگزار می‌­شود. مشکل دیگر باورناپذیریِ روسری یا همان پارچه­‌ی تحمیلی­‌ای است که رعنا دائما در خانه بر سر دارد. البته این مشکل، مختص این فیلم نیست و سالهاست که فیلمهای ایرانی را تا سطح زیادی باورناپذیر نموده است. اما در این فیلم، به دلیل تاکید بیش از حد بر کنشها و زندگی زنانه، این مشکل بیشتر آزاردهنده است. البته این مشکلی است که توسط فیلمسازان باید حل شود و نیازمند مقدار متوسطی از هویت و اتحاد است؛ مفاهیمی که گویی در سینمای امروز ایران نایاب شده‌­اند.

نظرها