bookmark comment heart linkedin marketing Asset 1 quotation-mark reply sample school telegram twitter

تو یک زشتِ مسخره بازی!

نویسنده فیلیمو
تاریخ انتشار یکشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۷

تمام ماجرا بر سر مو است. یک تار مو، سیبیل، موی بند، موی خوش رنگ، موی مقاوم، کله، شستن کله و یک سلمانی کوچک با سه صندلی. «مسخره باز» دستانی پر از مو است که تنها در یک لوکیشن تک اتاقه اتفاق می افتد. لوکیشنی که کارگران هوشمندانه از ان استفاده کرده است و با وجود اینکه مخاطب خیابان، آدم ها، روز، شب، دریا، ساحل و ... را نمی بیند اما نشانه هایشان به موقع وارد فیلم می شود تا هم بعد مکانی پیدا کند و هم بعد زمان. «مسخره باز» اولین تجربه کارگردانی سینما برای همایون غنی زاده است که تا پیش از این تئاترهای پرمخاطب و بزرگی از جمله «می سی سی پی نشسته می میرد» را در تالار وحدت به روی سن برده است. فیلم او هم بسیار شبیه به این تئاتر و بسیار نزدیک به جهان ذهنی تئاتری این کارگردان است، اما ابزارش تفاوت پیدا کرده و البته که از این تفاوت به خوبی بهره برده است.

غنی زاده در این تجربه موفق داستان یک خطی و بدون گره و تعلیق و چند محوری بودن را که پیرامون «مو» شکل گرفته، دقیق و حساب شده پیش می برد تا اندازه ای که حتی دیالوگ های تکراری که بارها در طول فیلم از سوی بازیگران تکرار می شود ذره ای حوصله بیننده را سر نمی برد. «مسخره باز» یک سینمای سرگرمی مطلق است که به مذاق همه آن هایی که دایه دار پرچم «سینما وظیفه اش سرگرمی است» خوش می آید. شلوغ است و با این که سه شخصیت اصلی بیشتر ندارد اما پر از ارجاع به فیلم های سینمایی ایرانی و خارجی است. ادای احترامی به هزاردستان و کازابلانکا و پاپیون و ... تا حتی سکانس آخر ازدواج در زیر آب که بی شباهت به فیلم شکل آب نیست.

مهمترین ویژگی مسخره باز استفاده از جلوه های ویژه بصری و فیلمبرداری و طراحی صحنه بی نظیر است. ویژگی ای که این فیلم را به یک نقطه عطف در صنعت سینما ایران تبدیل می کند. کافی است فیلمبرداری در یک اتاق در بسته آرایشگاه را تصور کنید که تمام داستان در آن اتفاق می افتد و بعد به صحنه های وارد شدن ماشین به این اتاق یا تیراندازی های ممتد گروهی مقابل هم در همین اتاق پیوند بزنید.

در عین حال فارغ از کارگردانی بی نقص مسخره باز، نقطه عظف آن ایفای نقش قدرتمند علی نصیریان در مقام صاحب آرایشگاه است. او در مسخره باز درخشیده است و دور از ذهن نیست که سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد را از آن خود کند. نصیریان در این نقش همان کسی است که تماشاگر نمی تواند هیچ بازیگر دیگری را جای او تصور کند.

«مسخره باز» یک فیلم خاص و کم نظیر است. کم نظیر از این جهت که مشابه آن در سینمای ایران وجود ندارد و خاص از این جهت که کارگردان برای به تصویر کشیدن خلاقیت های ذهنی اش هیچ چیز را دورن خود سانسور نکرده است. تماشای مسخره باز لذت بردن محض از سرگرمی و سینما است و البته اصلا به سینما دوستانی که به دنبال درام پر کشش و عاشقانه یا به دنبال حل مشکلات و آسیب های اجتماعی بر پرده سینما هستند توصیه نمی شود.

- همایون غنی زاده در میان پرسش و پاسخ خبرنگاران

نشست خبری فیلم مسخره باز همایون غنی زاده در کاخ رسانه ای جشنواره فجر در حالی برگزار شد که بیشتر سوالات مبنی بر تشابه این فیلم با تئاترهای قبلی کارگردان بود. سوال هایی که غنی زاده در پاسخ به آن گفت: « بله؛ فیلم چند پاره است. ممکن است در بخشی از بخش‌های فیلم، داستان تکراری و حتی خسته کننده باشد که این امری تعمدی بود. من دوست داشتم که کارم بهتر از «می سی سی پی» باشد. شاید این تئاتر هم در ساخت «مسخره باز» در ذهنم بود. برخی از بخش‌های داستان بعضی وقت‌ها احمقانه به نظر می‌رسید و آن بخش‌ها تا زمانی که فیلم به تصویر کشیده شود، احمقانه تصور می‌شد. با این وجود از بازیگران تشکر می‌کنم که با این وجود به من اعتماد کردند. گاهی اوقات بازیگران به من نگاه می‌کردند، اما چیزی نمی‌گفتند و به من اعتماد می‌کردند.»

علی مصفا هم که تهیه کنندگی این فیلم را بر عهده داشت توضیحاتی درباره بودجه فیلم و شرایط اکرانی که ممکن است بر فروش گیشه تاثیر بگذارد داد و گفت: « حدود دو میلیارد هزینه ساخت این فیلم سینمایی شد. من در آینده فیلم و اکران آن تاثیری ندارم. خود فیلم باید به مخاطبان سینما معرفی شود و آن‌ها را به سالن سینما بکشاند.»

نظرها