bookmark comment heart linkedin marketing Asset 1 quotation-mark reply sample school telegram twitter

شبکه

نویسنده فیلیمو
تاریخ انتشار دوشنبه ۷ آبان ۱۳۹۷

پدی چایفسکی که پیشتر دو جایزه اسکار برای بیمارستان و مارتی برده بود، به مدت پنج سال (از ۱۹۷۱تا ۱۹۷۵) با مشکل معمول نویسنده‌های موفق مواجه شد؛ بن‌بست ننوشتن (writer’s Block). چایفسکی ولی در ۱۹۷۴بالاخره توانست با الهام از خشم و عصیانی که پس از واترگیت و جنگ ویتنام کل آمریکا را درنوردیده بود و بیش از هر جا در برنامه‌های تلویزیون دیده می‌شد شروع به نوشتن فیلمنامه شبکه کند. شبکه درباره مجری فرتوتی است که به خاطر آمار پایین مخاطبانش مجبور به استعفا می‌شود. این مجری در آخرین برنامه‌ای که باید اجرا کند دیوانه شده و درباره کثیف بودن زندگی آمریکایی سخنرانی عجیب و غریبی ایراد می‌کند. این سخنرانی مجری را نجات می‌دهد چون آمار بازدید برنامه‌اش به بیشترین حد ممکن می‌رسد ولی او پای در مسیری گذاشته که راه برگشتی از آن نیست.

شبکه

اگرچه بعدها شایعه شد که چایفسکی ایده اصلی را از خودکشی واقعی مجری زنی روی آنتن زنده شبکه ایالتی ایلینوی اقتباس کرده ولی هم سیدنی لومت، که فیلم را کارگردانی کرده بود، و هم هاوارد گاتفرید، تهیه‌کننده اثر، این احتمال را رد کردند. این فیلمنامه چایفسکی که سال‌ها بعد از مرگش در ۱۹۸۱به عنوان دهمین فیلمنامه برتر تاریخ سینما شناخته شد، هم نقدی بر رسانه در دوران ملتهب دهه هفتاد بود و هم پیش‌بینی‌ای درباره اتفاقاتی که قرار است در آینده بر سرش بیاید. خود چایفسکی درباره تلویزیون، جایی که کار را از آن شروع کرد و یکی از سامان‌دهندگان اصلی دوران طلایی‌اش در دهه پنجاه بود، نوشته: «تلویزیون هیولایی وحشتناک و نابودنشدنی است که از دولت هم قدرتمندتر است.»

نقش مجری مجنون قصه چایفسکی تقریبا به همه بزرگان سینمای کلاسیک هالیوود پیشنهاد شد؛ بازیگرانی مثل نیومن، فاندا، گرانت و جیمز استوارت نقش را رد کردند و لومت به سراغ بازیگری کمتر شناخته شده ولی به شدت ماهر و خوش‌نام به اسم پیتر فینچ رفت. فینچ که درست مثل شخصیت مجری فیلم مشکل قلبی داشت تا جایی که می‌توانست خودش را برای نقش آماده کرد و اجرای فوق‌العاده‌ای داشت ولی این نقش سنگین اثرش را بر سلامت فینچ بر جای گذاشت و عمرش کفاف دیدن اسکار را نداد. فینچ در کنار هیث لجر تنها کسانی هستند که پس از مرگشان جایزه اسکار بازیگری را از آن خود کرده‌اند.

شبکه

لومت که اصولا فیلمسازی رئالیست بود و تا جایی که می‌شد از میزانسن‌های استرلیزه و خودنمایانه دوری می‌کرد برای فیلم شبکه استراتژی منحصربه‌فردی را برگزید. او صحنه ابتدایی فیلم را که گفت‌وگوی ویلیام هولدن و پیتر فینچ است به رئالیستی‌ترین شکل ممکن فیلمبرداری کرد و پس از آن در هر سکانس میزان غیر واقعی بودن نورپردازی را بیشتر کرد، به شکلی که سکانس‌های پایانی شبیه آگهی‌بازرگانی هستند. در واقع به قول خودش: «دوربین هم به یکی دیگر از قربانی‌های تلویزیون تبدیل شد.»

شبکه

شبکه یکی از مهمترین فیلم‌های تاریخ سینمای آمریکا و جهان است و این تنها به خاطر سیل جوایز و تحسین‌هایی نیست که فیلم در دوران اکران دریافت کرد. شبکه نقدی بر تاثیر مخرب و عجیب رسانه بر مردم و حتی سامان‌دهندگانش است؛ نکته‌ای که شاید امروز هم بیشتر از همیشه مصداق داشته باشد.

این شاهکار کلاسیک را با کیفیت HD و دوبله‌ای درجه یک در فیلیمو ببینید.

نظرها