کوتاه از حال و هوای جشنواره‌ای «به وقت شام»

روز چهارم جشنواره فیلم فجر در آخرین اکران فیلم‌های خود برای اهالی رسانه، میزبان «به وقت شام» ابراهیم حاتمی‌کیا بود. فیلمی که پس از ۴ روز جمعیت زیادی را به کاخ جشنواره آورد تا رکورد استقبال اهالی رسانه را به خود اختصاص دهد.

به وقت شام روایت پدر و و پسر خلبانی است که پدر سابقه حضور در جبهه‌های جنگ در هشت سال دفاع مقدس را دارد و پسر هم از کودکی پدرش را الگو قرار داده تا خلبان شود. این دو حالا برای نجات مردم سوریه که در شهر تدمر به دست داعش اسیر شده‌اند، به آنجا می روند تا با یک هواپیما مردم را به دمشق ببرند. این خط اصلی داستان است که پرداختن به آن از سوی ابراهیم حاتمی‌کیا دور از ذهن نیست. اما آن‌چه در فیلم می‌بینیم و آن‌چه از جنگ با داعش به تصویر می‌کشد، آن‌چه از تقابل ایدئولوژی‌های خلبان ایرانی با شیخ داعشی در دیالوگ‌ها بیان می‌شود و آن‌چه از جلوه‌های ویژه با توجه به سرمایه‌گذاری‌های گزاف سازمان اوج برای فیلم انجام شده، همه و همه موج انتقادها را به سمت آخرین ساخته حاتمی‌کیا روانه کرده است.

بیش از نود درصد فیلم حاتمی‌کیا روی آسمان و در هواپیما می‌گذرد. این موضوع باعث شده تا فیلم او هیجان‌انگیزتر از فیلم‌های قبلی‌اش باشد. اما از نکات منفی‌اش وجود صحنه‌های خشن زیاد است. صحنه‌هایی از سربریدن و جنایت‌های داعشی‌ها که در لحظه‌هایی از فیلم نفس‌ها را در سینه حبس می‌کند. اما جلوه‌های ویژه درست آنجایی که قرار است به باورپذیری مخاطب کمک کند، راه جداگانه‌ای را در پیش می‌گیرد و تصاویری را نشان می‌دهد که انگار سینما نیست. از طرفی پرداختن به موضوعی که لایه‌های پیچیده‌ای از روابط سیاسی و حساسیت‌های منطقه‌ای را با خود همراه دارد و قهرمان آن هم قرار است حاج یونسی ایرانی باشد، سختی‌هایی دارد که شاید فقط ابراهیم حاتمی‌کیا از پس آن بربیاید. پس بهتر است این بار حاتمی‌کیا را قهرمان ببینیم و از انتقاد به باورپذیری قهرمانان فیلمش صرف‌نظر کنیم.

به مقدساتم قسم خوردم که از مدافعین حرم فیلم بسازم!

پس از اکران «به وقت شام» سالن نشست خبری میزبان شلوغ‌ترین جلسه پرسش و پاسخ بود. در ابتدای جلسه ابراهیم حاتمی‌کیا صحبت‌های خود را این گونه آغاز کرد: «سال ۶۵ مصادف با عملیات کربلای ۵، اولین فیلمم را ساختم، وقتی که همه بچه ها رفته بودند منطقه. به من خیلی سخت گذشت که تهران بودم و دوستانم در منطقه. چندتا از بچه‌ها هم در آن عملیات شهید شدند. این را می‌گویم که بدانید فیلم به وقت شام فیلمی است که یک سرباز ساخته است. من خودم را سرباز این کشور می‌دانم و دلم برای بچه‌هایی که می‌جنگند می‌تپد.»

اما سوال اولی که از حاتمی‌کیا پرسیده شد درباره جلوه‌های ویژه فیلم بود: «جلوه‌های ویژه فیلمتان در بعضی سکانس‌ها مثل بازی کامپیوتری بود. آیا برای اکران عمومی آن را تغییر می‌دهید؟»

حاتمی کیا در پاسخ گفت : «این استطاعت سینمای ماست. افتخار می‌کنم که بچه‌های ایرانی بدون یک دلار خرج خارجی این فیلم را ساختند. تلاش ما تلاشی است که می‌خواهیم بچه‌های متخصص ایرانی کار کنند حتی به قیمت طعنه‌هایی که شما می‌زنید.»

در ادامه خبرنگاری از حاتمی‌کیا پرسید: «چرا از میان مدافعان حرم فقط در فیلم شما دو پدر و پسر خلبان به تصویر کشیده شدند؟ پس مدافعان حرم زینبیون و فاطمیون چه می‌شوند؟ آیا شما معذوریتی داشتید؟» که او اینطور پاسخ داد: «بله معذوریت‌های زیادی داشتم. از مظلومیت آن‌ها همین بس که هنوز هم نمی‌شود خیلی چیزها درباره‌شان گفت. من هم دلم می‌خواهد از دل این شهدا حرف بزنم اما مصلحت این بود که کلی‌تر به آن نگاه کنم.»

حاتمی‌کیا همچنین در نشست خبری فیلم به وقت شام از طعنه‌ها و انتقادها گلایه‌هایی داشت و آن‌ها را این‌طور مطرح کرد: «من به مقدساتم قسم خوردم که از بچه‌های مدافع حرم فیلم بسازم. رفتم به حاج قاسم سلیمانی گفتم چرا نمی‌گذارید ما به آنجا برویم. گفتم حاج قاسم ببین که چه طعنه‌هایی به من می‌زنند و می‌گویند چرا نمی‌روی آن جا فیلم بسازی. من نمی‌توانم وارد خیلی از مسائل شوم. شرایط خیلی پیچیده است. آن‌قدر که فقط می‌توانم چهار ثانیه از حرم حضرت زینب فیلم بگیرم. من از داعشی حرف می‌زنم که تا خانه‌مان آمد. شما را به خدا این شرایط را هم در نظر بگیرید. خواب هستید که به داعش کار ندارید اما به تکنیک‌های فیلم من کار دارید؟»

نظرات:

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.